Arşiv
13 Mayıs 2009 22:03 | 1 Yorum
Kategoriler: Hüzünlü Hikayeler
Etiketler: ahbap, arapça, bahtiyar, boğaz, burs, çehre, çift, çocuk, çorap, cumhuriyet, cümle, dost, dua, dudak, duvar, emanet, eski, eşya, fotoğraf, gazete, genç, geniş, haram, hediye, hizmetçi, hücum, hüngür, hüzün, ibret, iş adamı, iştah, istikamet, isyan, ızdırab, ızdırap, kahvaltı, kese, kızgın, köşk, kucak, kuruş, mahalle, mahdum, mehmet, memleket, merak, merdiven, müddet, namaz, nazif, nişan, okul, ömür, özel okul, paket, para, portre, prof, profesör, sakin, salon, şaşkın, sekreter, selim, sevinç, sohbet, şok, tablo, tahsil, tamir, telefon, üç nokta, uzun, vakur, yama, yanak, yurt, zengin, zevk, zeytin
Kendisini karşılayan sekretere; Nazif Beyle görüşmek istediğini söyledi. Bunun üzerine sekreter birden ciddileşti: “Nazif Bey mi?”dedi.
“Evet, Nazif Bey!” diye cevap alınca, hüzünlü bir ses tonuyla “Nazif Bey sizlere ömür efendim, onu kaybedeli dört yıl oldu.” dedi.
Hiç beklemediği bu haberle bir acı saplandı yüreğine. “Ya, öyle mi…?”diyebildi sadece.
Hicranlı bir suskunlukla bir müddet öylece kalakaldı. Gözlerine hücum eden yaşlar yanaklarından süzülüp göğsüne damladı. Kendisini Toparlayıp “Onun adına görüşebileceğim bir yakını var mı acaba?” diye sordu.”Evet, var, oğlu Selim Bey… “. Titrek bir sesle “Öyleyse Selim Beyle görüşebilir miyim?” dedi.